In dit nieuwsbericht is een blogpost te lezen van Nicoletta Roggen. Zij beschrijft hoe het is om met een visuele beperking de drie disciplines binnen de triathlon sport te beoefenen. Daarnaast gebruikt ze de Wahoo KICKR en ELEMNT.

Afgelopen winter heb ik trouw de zwemtrainingen gevolgd in het zwembad De Hoge Bomen te Naaldwijk. De temperatuur van het water was precies goed, niet te heet en niet te koud. Alhoewel ik mezelf vaak moest oppeppen om in de avond richting zwembad te gaan, kwam ik altijd vol adrenaline weer terug. Sinds 1 mei wordt er door een aantal fanatiekelingen weer buiten gezwommen in de polder. Ja, ik noem het fanatiekelingen want ik hou absoluut niet van koud open water. Toch, ben ik ook aangesloten bij dit clubje en heb de overstap gemaakt naar het zwemmen in open water. Als ik in de vooravond zonder zon en met een mega koude wind, aan de waterkant in m’n wetsuit gesjord ben, sta ik er echt niet vrolijk bij. Gelukkig is m’n buddy Geraline er, dus moet ik wel het water in en laat ik me niet kennen. Tijdens het zwemmen zitten we aan elkaar bevestigd middels een elastiek van ongeveer 80 cm aan ons bovenbeen. Als we zwemmen voel ik dat het elastiek soms strak komt te staan en weet dan dat ik iets moet corrigeren en bijsturen. Ga ik echt te veel richting het riet of naar het midden van het water dan tikt Geraline even op m’n schouder om te stoppen. Als we zwemmen beuk ik soms ook wel eens tegen haar aan, maar als we zorgen dat we hetzelfde tempo aanhouden gaat dat eigenlijk prima en levert het geen blauwe plekken op. Ons doel voor de eerste zwemtraining is om het kort te houden. Even de tijd nemen om te wennen aan de kou, maar toch zwemmen we ongeveer 1,5 km. Maar dan…. We moeten het water uit…..pff dat is écht flink afzien. Drijfnat en klappertandend langs de snelweg. Je moet het maar leuk vinden?!?!
Hoe bizar, een paar weken later tijdens het NK op 2 juni in Haarlemmermeer is het bloedheet. Het contrast kan niet groter zijn. Het is die dag tropisch warm en het kwik op de thermometer geeft boven de 30 graden aan. Ik weet even niet wat erger is: de kou of de hitte? Het zwemonderdeel gaat die dag goed en we hebben eigenlijk geen last van de warmte. Maar als de wetsuit uitgaat en we de overgang maken naar het fietsonderdeel valt de hitte op ons neer als een warme deken. Dorst, dorst, dorst tijdens het fietsen. Het is niet bij te drinken, zo heet is het. Er staat best een pittig windje maar van enige afkoeling is niets te merken. Dan de overgang naar het looponderdeel. Het is echt heel pittig. M’n benen voelen loodzwaar en met deze temperatuur is het gewoon niet leuk. Weinig genieten dus… Als Para atleten starten we als laatste, daarom is het rustig op het parcours. Hartstikke fijn natuurlijk, alleen zijn er enkele vrijwilligers die op de route staan om ons de juiste weg te wijzen al afgehaakt. Ik begrijp het best, ook zij hebben het warm. De hele dag in die bloedhitte met je oranje hesje in de brandende zon is ook niet fijn. Tja, en dan gebeurt het… we missen een pijl en lopen verkeerd. Hebben we gewoon een kilometer te veel gelopen onder deze omstandigheden op het NK!?!? Nee, ik verzin dit écht niet. Na het finishen ben ik te moe om me hierover druk te maken, maar wat is dat slordig van de organisatie. Uiteindelijk kom ik als 3e vrouw samen met Geraline over de finish. In mijn categorie PTV1 als 1e dame. En, ik ben er trots op, missie geslaagd.

Dit was mijn laatste blog. Dank je wel beste lezer dat je de afgelopen weken de moeite hebt genomen om mijn verhalen te lezen. Ik heb geprobeerd je een kijkje te geven hoe het is om met een visuele beperkingen de drie disciplines binnen de triathlon sport te beoefenen. Ik schreef over de struggles, de hulpmiddelen, de afhankelijkheid van de buddy’s, de onzekerheden maar ook de mogelijkheden en het genieten om te kunnen sporten. Vaak ontving ik leuke en spontane reacties. En, natuurlijk ben ik ontzettend blij met de ondersteuning die ik kreeg van de sponsoren. Hierbij bedank ik Fusion voor het triathlonpak en Wahoo voor de KICKR set-up en de ELEMNT.

Dank voor je tijd en het lezen!

Tot ziens.
Nicoletta Roggen