Een beetje stress……

De voorbereidingen zijn al een tijd in volle gang voor “de” wedstrijd, het NK Para triathlon. Onlangs is Tim van 2MOSO op bezoek geweest en heeft enorme hoeveelheid sport accessoires afgeleverd waarmee ik thuis kan trainen zonder hulp van een buddy. Maar help! Ik ga best een beetje in de stress. Hoe ga ik dat non-visueel bedienen? Welke apps moet ik downloaden? Wat wordt er allemaal gemeten met daarbij de vraag: Wat kan ik er eigenlijk mee?

Bovenop het afgeleverde pakket ligt een Kickr zweetmat…. Huh?! Heb ik dat nodig vraag ik aan Tim? Hij zet een big smile op en zegt: Het ligt eraan hoe hard je van plan bent om te fietsen op de KICKR. Zonder zweetmat wordt het best nat en loop je na afloop van de training te soppen op je zolder. Hij legt de mat onder de Specialized racefiets en plaatst er een mega ventilator naast. “Ga maar lekker stoeien”, zegt hij en bel me gerust als je hulp nodig hebt. Ik kan het even niet overzien en neem een paar dagen de tijd om me te verdiepen in de handleidingen van de apparaten, het installeren van apps en luisteren wat de spraakondersteuning er van allemaal van maakt. En ja, ik wil het graag alleen doen, dat voelt echt een stuk beter.

Als ik denk er klaar voor te zijn begeef ik me richting de zolder om de eerste training op de Kickr aan te gaan. Met alle uitgestalde accessoires voel ik me een soort kerstboom De hartslagmeter om m’n onderarm, een telefoon op het stuur die verbinding maakt met de gps-bike computer en de “Stryd” op m’n schoen bevestigd. Best raar, ik ben dit niet gewend. De headwind ventilator zet ik vol open en daar gaan we.. Oh ja, nog snel even oortjes in met Spotify. Sporten met muziek heb ik altijd heerlijk gevonden maar sinds mijn slechtziendheid is dit niet meer mogelijk, omdat ik tijdens het sporten mijn andere zintuigen altijd moet inzetten. Maar jeetje, dit bevalt me goed! Al snel zit ik in een flow. Eindelijk kan ik alleen sporten en dit kan nu wanneer het mij uitkomt.
Na de work-out tover ik de resultaten van mijn net verrichtte inspanningen op het scherm van mijn iPhone. Het is nog wel flink swipen en zoeken naar de metingen maar uiteindelijk krijg ik ze naar boven. Op een later tijdstip zal ik me hierin gaan verdiepen. Voor nu de conclusie? Het conditiegedeelte kan ik prima thuis doen, maar er komt natuurlijk ook een stukje techniek bij kijken. Daar valt voor mij nog een hoop te verbeteren.

Techniektrainingen worden aangeboden door de triathlonvereniging Westland. Deze week staat “bochtentraining” op het programma. Het schijnt dat er veel tijdwinst te behalen valt met het nemen van goede bochten. Op zondagochtend ben ik om kwart voor 9 present bij de wielerbaan om deze vaardigheden aan te scherpen. Samen met mijn buddy Geraline proberen we tijdens deze training de bochten te oefenen, maar helaas we zijn op de racetandem een stuk minder wendbaar en langzamer dan de andere deelnemers. We sluiten continue de rij. Tijdens de training worden op het parcours pionnen geplaatst waar we omheen moeten fietsen met de instructie om goed te kijken naar de pion voor je (voor mij natuurlijk een beetje lastig…). Dan de techniek-oefening van deze week: been wegduwen, uit het zadel komen, achterwerk omhoog en schouder in de bocht zetten. Dat gaat eigenlijk best goed. Eenmaal raken we van het parcours in de blubber en gaan bijna onderuit. Oefff, zo lastig met die ingeklikte schoentjes als je het niet ziet aankomen…. Op de rechte stukken gaan we overigens als een trein en als we op snelheid zijn halen we weer enkele wielrenners in. Ons aandachtsgebied tijdens deze training? Met meer vaart en lef de bochten inzetten en blijven communiceren! Dat laatste moet eigenlijk niet zo moeilijk zijn voor twee vrouwen…..toch?